fbpx

Dansen, verbinden, groeien – Reportage van het EJ Zomerfestival 2018

De zon staat al laag. ‘Ohm Tare, Tutare’ klinkt het over het festivalterrein. Er vormt zich een enorme mantracirkel met daaromheen plukjes mensen die praten, eten, knuffelen, elkaar intens aanstaren of dansen met hun ogen dicht. ‘Heb je zin in curry?’ vraagt iemand aan me. Nog voordat ik kan zeggen dat ik zelf wil gaan koken, krijg ik een bord in mijn handen gedrukt. Ik loop onwennig over het veld en bedenk of ik me wil laten schminken. Of wil hoepelen. Of een ‘healing’ wil boeken. Overweldigd door alle mogelijkheden laat ik me in het gras vallen. ‘Ohm Tare, Tutare’ zing ik zachtjes mee. Ik voel me al compleet.

Buikdansen en tantrisch daten

Ik ben op het Eigentijdse Jongeren Zomerfestival. Dit spirituele evenement wordt voor de derde keer gehouden in Zeewolde, Flevoland, en duurt maar liefst zeven dagen. Is dat niet erg lang voor een festival? Kees Schenk, de oprichter van Eigentijdse Jongeren, denkt van niet. ‘Hoe langer, hoe beter’, vindt hij. Hij ziet het als zijn missie om jonge mensen sterker, stabieler en gelukkiger te maken, en hij denkt dat het festival hen daarbij kan ondersteunen. ‘Volgend jaar doen we het misschien nog wel langer’, zegt hij. De eerste en de laatste dag zijn volgens hem bedoeld om te wennen. Eerst aan de festivalwereld, en daarna aan het idee om weer naar huis te moeten. Zou het verschil tussen het festival en de ‘gewone wereld’ echt zo groot zijn? Ik lepel mijn curry naar binnen en besluit het uit te zoeken.
Het wordt me in elk geval snel duidelijk dat ik me tijdens deze zeven dagen geen moment hoef te vervelen. Vooral het aanbod aan workshops is enorm: je kan hier yoga- en meditatielessen volgen, en ook minder voor de hand liggende cursussen zoals buikdansen, mandala’s tekenen en ‘tantrisch daten’. Al bij het zien van het programmaboekje krijg ik last van fear of missing out. Hoeveel workshops zou ik in één dag kunnen proppen? Drie? Vier? Ik lach om mezelf. Dan zet ik mijn telefoon op vliegtuigstand en neem me voor om de komende dagen te ontspannen en mee te bewegen met wat er op mijn pad komt. Mijn agenda volplannen doe ik thuis wel weer.

Het is hier Lowlands niet

De dingen gaan hier anders dan op een gemiddeld Nederlands festival. Waar het publiek op Lowlands zich vooral bezig houdt met het meebrullen met de muziek en het wegtikken van biertjes, zijn de mensen op het EJ festival vooral geïnteresseerd in zaken als verbinding en persoonlijke groei. Bijna iedereen die ik ontmoet, komt over als lief en gevoelig. Wanneer ik op een ochtend bij de infostand sta, zie ik dat een nieuwe bezoeker zich aanmeldt. ‘Krijg ik geen festivalbandje?’ vraagt de man verbaasd. ‘Hoe weten jullie dan of ik heb betaald?’ Het meisje achter de balie kijkt hem veelbetekenend aan. ‘We hebben geen bandjes nodig. We vertrouwen je.’
Mijn dagen zijn hier gevuld met ontzettend grote en heel kleine ervaringen. Tot mijn verbazing heb ik de tijd van mijn leven bij een Chinese theeceremonie, waar ik anderhalf uur lang niets anders doe dan slurpen en kopjes doorgeven. Minstens zo rustgevend als een yogalesje. Een duizelingwekkend hoogte- en dieptepunt beleef ik de volgende dag tijdens een workshop ‘stembevrijding’. De workshopleider nodigt ons uit om minutenlang te zingen, zonder tekst of vaste melodie, terwijl twee anderen erbij staan en luisteren. Dóódeng… Het zingen gaat bij mij al snel over in huilen, en de twee anderen staren me aan terwijl snot en tranen over mijn kin druipen. Gek genoeg is het extreem bevrijdend.

Samen alleen zijn

Dit festival voelt vaak als een liefdevol warm bad. ‘Samen zijn’ is dit jaar het thema, en samen zíjn we. Wanneer er tenten instorten door heftige regenval, vinden de dakloos geworden festivalgangers zó een nieuw plekje bij mensen die ze net hebben ontmoet. Toch betekent deze saamhorigheid niet dat er hier sprake is van een zeven-dagen-durend geluksgevoel. Er zijn momenten dat ik totaal geen verbinding voel met anderen en alleen maar naar de binnenkant van mijn tentdoek wil staren. De workshops hakken erin. Je komt jezelf hier tegen, met al je pijnpunten en rafelrandjes, en dat is soms zwaar. ‘Ik voelde me best eenzaam vandaag’, vertelt Yvonne. ‘Ook al zijn er superveel lieve mensen hier.’ Dat hoort er blijkbaar bij. Ik probeer mijn verdriet te accepteren als onderdeel van mijn proces en sta mezelf toe om de rest van de middag in mijn tent te blijven.
De eenzame momenten worden gelukkig steeds afgewisseld met fijne ontmoetingen. ‘s Ochtends gaan we met z’n allen naar het meertje waar we een waterfiets kapen en zwemmen tussen het kroos. Ook tijdens workshops voel ik me vaak diep verbonden met anderen door een dans, een knuffel, een blik, zonder dat ik een woord met mensen hoef te wisselen. Mijn meest bijzondere ontmoeting is met een jongen die me openlijk vertelt dat dit festival ‘zijn laatste redmiddel’ is. Hij heeft een zware depressie en hij zag thuis niet veel reden meer om te willen leven: ‘Ik móest iets proberen om weer met anderen in contact te komen.’ En, is dat hem hier gelukt? Hij glimlacht en zegt: ‘Het begin is gemaakt. Ik heb weer vreugde gevoeld, en dat was meer dan ik durfde te hopen.’

Wennen aan thuis

Na vijf dagen ga ik weer terug naar huis. Pas als ik met de tram door de volgepakte straten van Amsterdam slinger, besef ik hoeveel impact het festival op me heeft gehad. Waarom word ik door niemand begroet of in de ogen gekeken? En waarom helpt niemand me mijn zware tas te dragen? Het festival was een kleine, liefdevolle bubbel, waar ik een glimp opving van hoe de wereld zou kunnen zijn als we meer vanuit ons hart zouden leven. Ik probeer niet verbitterd te zijn. Kees had gelijk toen hij zei dat ik weer zou moeten wennen aan de ‘gewone wereld.’ Een paar uur geleden, tijdens de afscheidsceremonie, voegde hij daaraan toe: ‘Dit festival is als een school. Je leert hier waardevolle lessen, maar je zal ze zelf in het dagelijks leven moeten toepassen.’ Ik zucht. Dan breng ik mijn aandacht naar mijn hart, kijk de chagrijnige tramconductrice aan en groet haar zo vriendelijk als ik kan. Want ook wij zijn hier samen.

Geschreven door: Mirjam Brouwer

By | 2018-10-03T10:15:33+00:00 October 3rd, 2018|Blog, Eigentijdse Jongeren, Persoonlijke ontwikkeling|