fbpx

Douwe van den Berg: Mijn verhaal

  • douwe-2

Douwe van den Berg – Veel interesses van mensen beginnen al als ze heel klein zijn en dit was ook bij mij het geval. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in verhalen. Ik hield van sprookjes en ik las de kinderbijbel en veel Noorse en Griekse mythes en legenden. Op mijn basisschool vertelde de meester elke week een verhaal uit de Edda (de Noorse mythologie) en ik las alle mythologie boeken van mijn broer die toen al op de middelbare school zat. Daarnaast was ik gefascineerd door allemaal dingen die met oorlog en vechten te maken hadden en was veel aan het zwaardvechten met vriendjes en mijn broers.

Op de middelbare school was ik best wel stil en verlegen. In de vierde klas, had ik me opgegeven om een week naar taize te gaan, een christelijk klooster in Frankrijk. Taize is een klooster dat het hele jaar openstaat voor jongeren. In de zomer komen er duizenden jongeren van de hele wereld naar toe. Er is drie keer per dag een kerkdienst, zonder preken, waarin er met elkaar prachtige liederen worden gezongen met een stilte ertussenin. De monniken zijn niet zo dogmatisch als veel christelijke priesters en zijn vooral heel erg liefdevol. Met alle jongeren erbij is er een heel open sfeer, waarin het heel makkelijk is om contact te maken met mensen, iedereen wordt opener en je voelt je daar verbonden met iedereen. Hier voelde ik me voor het eerst niet geremd om met mensen te praten en tijdens een dienst voelde ik me heel erg gelukkig. Helemaal high van religie kon ik met iedereen die in mijn buurt was praten. Dit was mijn eerste echte spirituele ervaring.

Ik bleef elk jaar naar Taize gaan en elk jaar kon ik iets ervan meenemen naar huis, waardoor ik opener ben gaan worden. Wat ik lastig vond was om de ervaring van Taize te koppelen aan het christelijk geloof, waar ik niet veel mee kon. Een jaar later werd ik ook door mijn ouders meegenomen naar het eigentijds festival, waar een vergelijkbare sfeer was als Taize (hier heb ik later Kees ook leren kennen). Deze ervaringen maakten me heel gelukkig en hielpen me heel erg om opener te worden.

Deze ervaringen betekenden heel veel voor mij, maar tegelijkertijd vond ik het lastig om de interpretatie die gegeven werd aan de ervaring te koppelen. Bij een vergelijkbare ervaring geven christenen, New Age mensen en rationele atheïsten een heel andere uitleg en ik wist voor mezelf niet zo goed welke uitleg ik het best vond kloppen. Ik heb vaak het gevoel dat ik tussen die verschillende werelden sta. Ik ben academisch geschoold, met veel christelijke vrienden en sjamanistische ‘eigentijdse’ ouders. Ik denk dat mijn verlangen om de ervaringen met theorie te kunnen verbinden voor een groot deel mijn studie hebben bepaald. Ik heb voor drie jaar vooral een combinatie van godsdienstwetenschappen, filosofie en taalkunde gestudeerd. Ik ben nu nog steeds vrij kritisch over de interpretatie die vaak gegeven wordt aan bepaalde ervaringen, maar omdat ik ook kritisch kan zijn over de westerse ‘rationele’ verklaring voor de ervaringen, sluit ik ze niet uit. Uiteindelijk zie ik de uitleg als een speciale taal die probeert de ervaring te omschrijven. Net zoals verschillende talen verschillende woorden hebben voor hetzelfde voorwerp, zo hebben verschillende tradities hun eigen woordenschat om ervaringen te omschrijven.

Behalve mijn interesse in verhalen, die veranderde in een interesse in religie en spiritualiteit. Veranderde mijn fascinatie voor oorlog in een liefde voor vechtsporten. Ik had lang geleden al aan judo gedaan, maar ik begon op mijn 16e ook aan kungfu. Om hier beter in te worden, vertrok ik na mijn middelbare school naar een kungfu school in China. Hier kwam ik mezelf heel erg tegen, omdat ik nog nooit alleen had gereisd en China niet het makkelijkste land is om te reizen. Ondanks dat leerde ik wel veel over kungfu. Vooral over de connectie tussen lichaam en mind. Dit vind ik nog steeds heel interessant en ik ben daarom ook nog steeds bezig met dingen om mijn lichaam (en mind) beter te leren kennen. Een van deze dingen is de instructeurscursus die ik volg bij Wim Hof (de iceman).

By | 2018-04-21T15:59:40+00:00 September 26th, 2014|Eigentijdse Jongeren, Persoonlijke ontwikkeling, Spiritualiteit, Team, Vechtsport|